Recensie uit Huizer Courant van 4 mei 2005

Koninginneconcert

Datum: donderdag 28 april 2005

Plaats: Zenderkerk – Huizen

Vocale koren: C.O.V. Excelsior
Oratoriumvereniging Pro Musica
Solisten:
Marjorie Ginczinger – sopraan
Rein Kolpa – tenor
Palle Fuhr Jørgensen – bas-bariton

Instrumentaal koor:
Kamerorkest - ‘Continuo’
Klavecimbel – Tijn van Eijk

Dirigent: Kees Glaubitz

De koren
Op de dag dat de vorige Huizer Courant verscheen concerteerden in de Zenderkerk de Christelijke Oratoriumvereniging Excelsior en haar zustervereniging Pro Musica uit Werkendam-Sleeuwijk. Beide koren staan onder leiding van dezelfde dirigent, te weten Kees Glaubitz.
Deze op handen gedragen musicus is, zoals we drie weken geleden al aangaven, de verbindende schakel tussen beide koren. Houdt het ene koor zijn repetities in Huizen, de zustervereniging repeteert vanaf september a.s. in Het Oude Kerkje te Sleeuwijk, een fraai gerestaureerd historisch kerkgebouw gelegen aan de dijk van de Merwede.
Naast het door beide koren gedeelde leiderschap van Kees Glaubitz is kennelijk ook de repertoirekeuze op sommige momenten gelijk. Ons plaatselijk Oratoriumkoor verleende
enige tijd geleden zijn medewerking in het Land van Heusden en Altena; nu waren de rollen omgekeerd. De zeer gewaardeerde versterking van Excelsior leidde donderdag jl. tot een
concert waaraan ongetwijfeld later nog vaak zal worden teruggedacht.

Vergelijking
Het moet tot mijn schande gezegd worden, maar tot mijn cd-verzameling behoorde tot vorige week nog niet Die Jahreszeiten. Dat heb ik de dag na de uitvoering goed gemaakt.
Ik ben afgegaan op klinkende namen en zonder het vóórbeluisteren van de uitvoering door een gerenommeerd dirigent, bekende solisten, een veelgeprezen koor en een wereldberoemd orkest. Een vergelijking van beide uitvoeringen, op cd én live zou, afgaande op de reputatie van dirigent, solisten, koor en orkest van de cd-opname, eigenlijk niet goed mogelijk zijn. Thuisgekomen met mijn nieuwste bezit, kritisch geluisterd, maar ook al gauw met beide benen op de grond gekomen, moet ik u in alle eerlijkheid bekennen heel gelukkig te zijn donderdag jl. verplichtingen elders één keer terzijde te hebben gezet.
De muziek kan pas optimaal worden ervaren wanneer men daarvan zelf oor- en ooggetuige is geweest en men de fraseringen heeft ondergaan die donderdag werden aangebracht. Ik hoef maar aan het applaus terug te denken en om mij te herinneren en aan te geven hóe uitvoerenden en luisteraars de uitvoering van Die Jahreszeiten kunnen hebben beleefd.

De uitvoering
Alle vier delen van het oratorium beginnen met een instrumentaal gedeelte. Soms, dat was míjn ervaring (‘De Zomer’ en ‘De Winter’), kon dat mystiek aanvoelen. Simon (Palle Fuhr Jørgensen) tekende, in een goede uitbeelding van de overgang van de winter naar de lente, de strengheid van het voorbije jaargetijde. Hanne (Marjorie Ginczinger) personifieerde al direct in een goed beeld het voorjaar. Koor en orkest toonden in de instrumentale en vocale voorsmaak de fraaie fraseringen die ook verder in de uitvoering zouden volgen.
Het beroemde koor “Komm, holder Lenz”, op geniale wijze getoonzet, werd op fraaie wijze vorm gegeven. Koor met soli waren in ‘De Lente’, maar ook later, aan elkaar gewaagde partners. Waarlijk indrukwekkend kwam op mij bijvoorbeeld de vertolking over van "Ewiger, mächtiger, gütiger Gott!”.
De hoorns waren een hoofdstuk apart, bijvoorbeeld in het koor van het landvolk en de jagers in ‘De Herfst’. Trouwens, het gehele kamerorkest ‘Continuo’ speelde samen met Tijn van Eijk, de klavecinist, een puike partij. Al houd je af en toe wel je hart vast of de ijle tonen even zuiver zullen eindigen als ze ingezet zijn. Maar die angst is eigenlijk overbodig. De uitvoering in haar totaliteit was voorbeeldig.
Naast andere delen uit het muziekstuk vielen op het koor en de solostemmen in “Sie steigt herauf, die Sonne” in ‘De Zomer’, pianissimo ingezet door de na elkaar intredende solostemmen, overgenomen door het koor, dat met zijn crescendo de zonsopgang voortovert.
De sopranen van het koor waren lichtvoetig, onder meer in het Trio met koor in “So lohnet die Natur den Fleiss”. De mannelijke koorleden waren goed op sterkte. Voorspelbaar was een schalkse vertolking van het duet van Lukas en Hanne. De waardering daarvoor van het publiek bestond dan ook, zoals dat heet, uit ‘een open doekje’. Schitterden daarin de sopraan Marjorie Ginczinger (vooral) en de aangever, de tenor Rein Kolpa, in het volgende fragment, recitatief en aria, excelleerde ‘onze’ plaatsgenoot, Palle Fuhr Jørgensen. In dit muziekgedeelte viel ook de stuwende begeleiding van de pauken op.
In het koor van het landvolk en de jagers was het samengestelde koor, zoals die avond zo vele malen, geweldig op dreef. Opnieuw de hoorns die de aandacht opeisten.
Zoals al eerder opgemerkt was de instrumentale opening van ‘De Winter’ bijzonder. Ik zou de kwalificatie willen geven ‘ernstig’ en ‘imponerend’.. Waardering ook voor Rein Kolpa in het recitatief “Gefesselt steht der breite See”. In de daarop volgende aria troffen we opnieuw een beweeglijke tenor. Het kan aan mij gelegen hebben, maar in het laatste gedeelte van deze aria leek het even of de winter had plaatsgemaakt voor de herfst. Toen het trio van vocale solisten daarna weer samen met het koor aan bod kwam, klonk opnieuw de indrukwekkende bas.
Er was iedere keer weer een rimpelloze overgang van solostemmen naar koor, zoals in ‘het spinnewiel’. Palle Fuhr Jørgensen gaf fraai vorm aan de aria “Erblicke hier, betörter Mensch”.
Het oratorium eindigt met “Moge, o God, Uw hand ons leiden. Verleen ons kracht en moed! Dan zingen wij, dan gaan wij binnen in het rijk van Uw heerlijkheid! Amen.”
Even, heel even een passende stilte en daarna ovationeel applaus, bloemen en even heengaande en terugkerende solisten en dirigent.
Terecht ook bloemen voor de klavecinist Tijn van Eijk.

Totaalindruk
Een avond van optimaal genieten. Spanning: wordt het niveau van het begin het hele concert door vastgehouden? Zal de pauze geen breuk veroorzaken in de spanningsboog? Deze vrees, als die al bestond, bleek ongegrond.
Solisten, orkest en koren bleven voorbeeldig acteren. Werkelijk geweldige solisten. Een excellerende sopraan en evenwaardige mannelijke collega’s. Het orkest verbaasde nauwelijks. We zijn namelijk van ‘Continuo’ al veel gewend.
Het publiek was enthousiast; de dirigent bescheiden. Kees Glaubitz moest door de solisten aan de hand mee teruggenomen worden voor het nogmaals in ontvangst nemen van het applaus. De luisteraars hebben ongetwijfeld nagenoten van een concert dat zijn entreegeld meer dan waard was.
Kunnen we zoiets in een mogelijke toekomst nog eens meemaken?

Henk van Amstel